Een traject start met kennismaking en het verzamelen van ieders wensen, zorgen en verwachtingen. We beginnen niet direct met contactmomenten: het is belangrijk dat we eerst gezamenlijk onderzoeken wat er nodig is, en wat een kind aankan.

Bij statusvoorlichting gaat het om situaties waarin een ouder eerder afstand heeft genomen en nu opnieuw betrokken wil zijn. Het kind krijgt – op een zorgvuldige, leeftijdsadequate manier – uitleg over wie zijn of haar ouder is. De gezinsbehandelaar kiest een vorm van uitleg die past bij de leeftijd en beleving van het kind.

Vertrouwen is essentieel: het kind moet zich veilig voelen bij de behandelaar die betrokken is bij de eerste contactmomenten. Als dit vertrouwen er is en er zijn afspraken gemaakt over de vorm en inhoud van het contact, bekijken we hoe contactherstel stapsgewijs en zorgvuldig kan plaatsvinden.

We zorgen dat het kind letterlijk de ruimte krijgt om het contact aan te gaan. De ouder bij wie het kind woont brengt het kind en verlaat het pand, zodat het kind zich vrij kan voelen in het contact met de andere ouder. De gezinsbehandelaar observeert en begeleidt deze momenten van samenzijn. Zo ontstaat zicht op hoe het contact verloopt en wat nodig is om het verder op te bouwen.

Gedurende het traject houden we contact met alle betrokkenen en geven we advies waar nodig. Als het contact voldoende is hersteld, kan het traject overgaan in omgangsobservatie en advies. Dan kijken we verder: hoe kan het contact genormaliseerd worden, zodat ouder en kind opnieuw op een natuurlijke manier met elkaar verbonden zijn?